Tropikalne warzywa o ciekawym, przegubowym kształcie należą do tej samej "rodziny" co dynia, patisson czy cukinia, a także przypominają je smakiem i konsystencją. Najprzyjemniejszy smak chayote to podobny do kalarepy i ogórka, ale jest stosunkowo mdły, więc chayote rzadko spożywa się bez obróbki i przypraw. Owoce bardzo różnią się rozmiarem (10-20 cm), kształtem, kolorem i jędrnością. Zdrowy chayote jest jasnozielony, jędrny, bez brązowych plam i pędów. W takim stanie utrzymuje się długo przechowywany, zwłaszcza w zimnie. Roślina jest jadalna w całości, można je także jeść miękkie nasiona o delikatnym orzechowym smaku, a w Azji zjadają korzenie, liście i pędy.

Owoce nie muszą być obcinane, jedzą się je w całości i gotuje tylko krótko, by pozostały miękkie nawet po ugotowaniu. Mniejsze owoce są bardziej delikatne i mają wyraźniejszy smak. Miąższ jest idealny do kuchni meksykańskiej, azjatyckiej i arabskiej. Świeży chayote doskonale sprawdza się w sałatkach i salsach, a także świetnie smakuje marynowany w soku z cytryny lub limonki, albo w prostym połączeniu z solą, pieprzem i masłem (popularne w Australii). Gotuje się go podobnie jak mniejszą dynię – można go dusić, piec, smażyć, marynować, nadziewać i dodawać do mieszanek mięsa i przypraw.

Chayote zawiera wysoką zawartość wody, aminokwasów i witaminy C. Nazwa chayote pochodzi od hiszpańskiego "chayote", które wyewoluowało z azteckiej nazwy "chayotli", nawiązującej do pochodzenia tej rośliny w Ameryce Środkowej. Została sprowadzona do Europy jako jedna z wielu upraw skolonizowanych w regionach Ameryki Środkowej, gdzie jest nadal bardzo powszechnie stosowana. Największym eksporterem na świecie jest Kostaryka.