Bakłażan, znany także jako bakłażan, bakłażan lub bakłażan, to roślina z rodziny bakłażanowatych. Jego owoc to owoc o tej samej nazwie, który jest mylony z warzywem. Tradycyjnie używany jest głównie w kuchni śródziemnomorskiej, bałkańskiej, tureckiej i północnoafrykańskiej. W starożytnej Grecji uważano, że nadmierne spożycie bakłażana pozbawia człowieka zdrowia psychicznego. Dlatego nazywano go jabłkiem głupców. Jednak odkryto, że jeśli nie jesz surowego, lecz ugotowanego, wszystko jest w porządku. Ciepło nie tylko usuwa gorycz z mięsa, ale także rozkłada trujący solanin.

Bakłażan jest spożywany w całości, wraz z fioletową skórką, z której zdejmuje się tylko zieloną czapkę. Chociaż skórka czasem może być twarda, nie zdejmuj jej, przynajmniej jeśli przepis tego nie wymaga wyraźnie – to pod nią ukryte są najcenniejsze substancje. Bakłażany zwykle pozostawia się do potzenia przed gotowaniem. Najpierw należy je lekko posolić, a gdy są rosne, wytrzeć do sucha. "Bakłażany mogą się spocić, aby pozbyć się wody i goryczy. Dzięki swojej porowatej strukturze zapobiega to także przenikaniu oleju do ich przenikania," wyjaśnia Sofie Smith, szefowa kuchni restauracji Sexy Curry Company. Istnieje wiele sposobów przygotowania bakłażana. Zazwyczaj różnią się one w zależności od miejsca na świecie, gdzie zamówisz ten przysmak. Najczęściej marynowane, grillowane, pieczone lub smażone są metody. W kuchni arabskiej powszechne są faszerowane bakłażany lub pasta z pieczonych bakłażanów zwana baba ganush. Przygotowuje się ją podobnie jak hummus, tylko zamiast ciecierzycy dodaje się obranego pieczonego bakłażana. Smar może być drobno zmiksowany lub zawierać drobno posiekane balcagan. "Bakłażan ma szerokie zastosowanie w kuchni, ale jest też pyszny, gdy jest po prostu grillowany na oliwie z oliwek, ziołami – takimi jak pietruszka czy oregano – czosnkiem lub papryczkami chili," dodaje szef kuchni. W Grecji bakłażan często używany jest w tradycyjnym daniu zwanym musaką, gdzie łączy się go z ziemniakami i mielonym mięsem. Francja natomiast polubiła metodę przygotowania w stylu ratatouille, czyli potrawy warzywnej. Oprócz bakłażana obejmuje także pomidory, czosnek, cukinię, cebulę, cukinię i przyprawy. W Serbii reprezentuje go ajvar – tradycyjny piklet, w którym lekko dymny smak bakłażana miesza się z czerwoną papryką, czosnkiem i chili. Ajvar zwykle przygotowuje się z ostatnich zbiorów bakłażana i konserwuje.

Jej udokumentowane pochodzenie sięga średniowiecza. Po raz pierwszy został sprowadzony przez kupców na Morze Śródziemne i Bałkany, prawdopodobnie z Chin, Birmy lub Indii. W XIII wieku jego uprawa zaczęła się rozprzestrzeniać stąd na większość Europy. Jest botanicznie spokrewniony z ziemniakami i pomidorami i osiąga wysokość do jednego metra. W Stanach Zjednoczonych, Australii i Kanadzie bakłażany nazywane są "bakłażanem", co odnosi się do faktu, że owoce niektórych odmian były kiedyś żółtawe i przypominały jaja kaczki lub gęsi. Sezon na bakłażana rozpoczyna się w czerwcu i kończy we wrześniu. Bakłażan jest wymagający na ciepło, jego wymagania termiczne są podobne do tych papryk. Można go uprawiać tylko w grządkach w szczególnie ciepłych i osłoniętych miejscach. Wymaga lżejszych, ciepłych, humystycznych i wystarczająco głębokich gleb. Ciężkie i wilgotne gleby są zimne i dlatego nie nadają się do uprawy bakłażana. W mniej odpowiednich miejscach, gdzie pogoda jest zwykle mokra i zimna, uprawiamy go w gorącej grządce lub pod przenośną ramą gorącej fery. Bakłażan wysiewa się z nasion, najlepiej w lutym, ponieważ krzew rośnie bardzo wolno, a dodatkowo musimy szczypać pędy, by w ogóle powstał krzew. Za oknem na parapecie siewka z powodzeniem rośnie silniejsza i dopiero na początku czerwca sadzimy ją w kwietniku lub zostawiamy w doniczce. Rośliny mogą także przezimować w doniczki. Owoce bakłażana ważą do dwóch kilogramów. Jednak prawdziwi smakoznawcy preferują owoce znacznie mniejsze, najlepiej o średnicy od 5 do 8 centymetrów. Świeży bakłażan można rozpoznać po tym, że jego skórka jest wolna od wad powierzchniowych, błyszcząca i gładka. Owoce muszą być twarde w dotyku. Jeśli niektóre miejsca są miękkie, prawdopodobnie wkrótce zaczną gnić. Świeżość najlepiej rozpoznaje się wtedy na łodydze. W przypadku świeżych bakłażana powinny być zielone, a nie więdnąć. Bakłażan znacząco obniża poziom cholesterolu we krwi, zapobiega kruchości małych naczyń krwi oraz ma działanie antyoksydacyjne. Pomaga także zapobiegać powstawaniu wolnych rodników w organizmie i zawiera dużą ilość karotenu (prowitaminy A), witamin z grupy B, głównie kwasu foliowego i pantotenowego. Jednak zawiera jeszcze więcej minerałów, zwłaszcza magnezu, żelaza, wapnia, manganu i cynku. Pod względem zawartości potasu przewyższa nawet kapustę, marchew i cebulę. Skórka ukrywa rutynę, która wzmacnia naczynia krwionośne i ma działanie przeciwtwardonośne. Bakłażan wykazuje także znaczną zawartość pektyn, rzekomo największych ze wszystkich warzyw. Substancje te korzystnie wpływają na ciśnienie krwi i mikroorganizmy jelit. Co ciekawe, bakłażan zawiera więcej nikotyny niż jakakolwiek inna jadalna roślina. Jednak ilość nikotyny w bakłażanie jest znikoma w porównaniu z ilością nikotyny spożywanej podczas biernego palenia. Można mniej więcej powiedzieć, że 9 kilogramów bakłażana zawiera tyle samo nikotyny co jeden papieros. Bakłażan jest często przechowywany nieprawidłowo, a idealna temperatura to około 10°C. Jeśli przechowywasz go w niskich temperaturach, miąższ owocu może zczernieć, ale dowiesz się o tym dopiero po pokrojeniu.