Jajowate do zaokrąglonych, o długości 8-10 cm. Skórka jest gładka, jędra, żółta, pomarańczowo-czerwona lub ciemnofioletowa.
Pod skórką znajduje się miękkie, mięsiste i bardzo soczyste miąższ o charakterystycznym lekko kwaśnym do gorzko-słodkiego smaku, porównywanym do marakui i kiwi z wyraźnym aromatycznym jabłkiem pomidorowym. Liczne miękkie nasiona czarnej barwy układają się w okrągły wzór w galaretowo pomarańczowo-czerwonym miąższu, na poprzecznym cięciu są bardzo dekoracyjnie ustawione jako dwie podkowy naprzeciwko siebie.
Owoce są bardzo wrażliwe na siniaki i nie powinny być przechowywane przez długi czas. Skórka jest gorzka do bardzo gorzkiej, dlatego zwykle obiera się je przed spożyciem. Obieranie ułatwia się krótkim poleniem owocu wrzątkiem wodą, podobnie jak w przypadku jabłek pomidorowych. Kwasowość miąższu można zmniejszyć przez obieranie owocu, krojenie, słodzenie ze wszystkich stron i pozostawienie przez noc w lekkim chłodze.

Pomidory jedzą się obrane lub wyjmowane łyżką po krojeniu (uwaga: gorycz miąższu jest bardziej widoczna w kierunku skóry). Tamarillo można także wyciskać w dłoni i wyciskać zmiękczony miąższ po odcięciu lub cięciu łodygi. Schłodzona i lekko słodzona miąższa to doskonałe śniadanie. Dodaje ciekawego smaku do kompotów i charakterystycznych mieszanek mięsnych.

Owoce są bogate w witaminę C, potas i miedź. Pochodzi z Azji Wschodniej i południowych Chin, a dziś uprawia się go także w Japonii, na Tajwanie, w Ameryce Północnej i Południowej oraz na regionie Morza Śródziemnego. W 1846 roku pierwsze rośliny pojawiły się także w Europie, początkowo jako ozdobne.