Owoce sapodilli są spłaszczone, eliptyczne do jajowatych, zwykle o rozmiarze 5 do 10 cm, przypominające gładki ziemniak. Niedojrzałe sapodilla są twarde, gumowate, bardzo gorzkie ze względu na wysoką zawartość tanin, a owoce pokryte są jasnobrązowymi łuskami skórzastej skórki. Dojrzewanie usuwa taniny, z wyjątkiem niewielkiej ilości pozostałej w skórce owocu. Dojrzałe owoce są gładkie na powierzchni. Kolor miąższu to od żółtawego do ciemnobrązowego, czasem czerwonobrązowy, może być szorstki i nieco ziarnisty, ale także gładki, soczysty po zmiękczeniu, smak i aromat przypominają bardzo słodkie gruszki z nutą karmelu. Owoce zwykle zawierają 3-12 łatwo usuwających brązowych lub czarnych nasion rosnących swobodnie w centralnej części owocu. Uważaj, zjedzenie więcej niż 6 nasion może powodować ból brzucha i wymioty, a dodatkowo na nasionach znajduje się mały “haczyk”, który może uszkodzić szyję po połknięciu.
Twarde, dojrzałe sapodille można przechowywać przez kilka dni w lodówce, a także mrozić. W pełni dojrzałe owoce przechowywane w temperaturze około 0°C mogą pozostać w dobrym stanie nawet do miesiąca. Dojrzewają w temperaturze pokojowej.

Sapodilla najczęściej spożywana jest na surowo, schłodzona, obrana lub pokrojona łyżką na pół.
W jędrnej skórce można ją podawać na pół jako owoc deserowy. Owoce sapodilli również są obierane i krojene, a miąższ dodaje się do deserów, sałatek owocowych i deserów lub do kremu jajecznego przed pieczeniem. Obróbki cieplne są dość wyjątkowe, ale można znaleźć ciekawe przepisy, głównie z Indonezji lub Malezji. Rozgnieciony miąższ dodaje się do ciasta na naleśniki lub chleb. Miąższ ugotowany z cukrem nabiera pięknego czerwonego koloru.

Zawiera witaminę C i dużo cukrów owocowych. Uprawia się go głównie w tropikalnej Ameryce, zwłaszcza w Meksyku i na Karaibach, ale dobrze rośnie we wszystkich regionach tropikalnych. Znaczącym produktem ubocznym tego drzewa jest kaumowy lateks zwany chicle.