To warzywo przypomina chrzan i smakuje jak pasternak. Dorasta do 40 cm długości i ma do 4 cm średnicy. Podobnie jak inne warzywa korzeniowe, jego główny sezon przypada na jesień do wiosny. Miąższ jest biały, a gdy go pokroisz lub poruszysz, zaczyna z niego wypływać gęsty biały sok.

korzeń spożywa się na surowo w sałatkach, pomazalnicach lub można przygotować podobnie jak szparagi. Jest to au gratin, duszony lub smażony. Doda ciekawego smaku zupom w połączeniu z warzywami korzeniowymi i wiosennymi.

Jeśli korzeń po obieraniu jest zbyt lepki, oparz go wrzątkiem lub załóż rękawiczki. Jeśli masz pędy liściaste, traktuj je podobnie jak szpinak.

korzeń zawiera dużą ilość wody, węglowodanów, błonnika, białka, tłuszczów i inuliny, odpowiednią dla diabetyków. Jest źródłem witamin A, B1, B2, C i E. Minerały to potas, fosfor, magnez, wapń i żelazo. Zawiera substancję allantoin, która wspiera gojenie ran, trawienie oraz aktywność gruczołów hormonalnych. Ma minimalną wartość kaloriczną, więc jest idealna do diety, ale także wspiera apetyt

Stosuje się ją także do przywracania procesów w układzie trawiennym, na przykład po grypie jelitowej. Pomaga także w leczeniu dny moczanowej, chorób reumatycznych oraz ma pozytywny wpływ na układ nerwowy jako środek uspokajający.

korzeń zaczął być uprawiany i używany w gastronomii w południowej Europie i na Bliskim Wschodzie w XVI wieku. W tamtym czasie ludzie wierzyli, że jeśli włożą go do paszczy węża, umrze. Stosowano go także w leczeniu dżumy.