Kukurydza zbiera się z roślin kukurydzy, gdy jest jeszcze niedojrzała i bardzo mała (ok. 4,5–10 cm). Nie jest potrzebny specjalny rodzaj kukurydzy, ale hodowane są rośliny, których kłosy są częściej wykorzystywane ze względu na smak i delikatność. Są one obierane, mają biało-żółty do jasnozielonkawego koloru, są elastyczne, jędrne i soczyste. Smak jest bardzo świeży i przyjemnie słodki.

Małe kukurydzy jedzą się w całości, włącznie z kolbą, która jest nadal delikatna i bardzo smaczna (w przeciwieństwie do dojrzałej kukurydzy, której kolba jest twarda). Kukurydza jest doskonała surowa, ale także gotowana. Kłosy można kroić poprzecznie na bloki o różnych długościach, ale także wzdłuż; w obu przypadkach cięcia są bardzo dekoracyjne. Gotowanie lub inne obróbki cieplne nie zmieniają znacząco ani tekstury, ani smaku klasków – jednak smażone mają lekko orzechowy smak.

Zawiera dużo cukru, skrobi i błonnika, dzięki czemu jest bardzo pożywna. Inne substancje wspierające zdrowie to witamina C, witaminy z grupy B, prowitamina A, wapń, żelazo i potas. W Azji od dawna uważana jest za przysmak warzywny, uprawiana głównie w Tajlandii i na Tajwanie. Kukurydza jako taka jest bardzo starą uprawą, jej pierwsze znaleziska mają nawet 70 000 lat, siew i uprawa sięgają ponad 5500 lat wstecz. Kukurydza była przywozzona do Europy z Ameryki Łacińskiej, gdzie stanowiła jeden z podstawowych składników diety Majów i Inków, ale uprawiano ją także na terenie dzisiejszej Kanady.