Poprawna nazwa botaniczna dla estragonu to piołun lub piołun. Ta roślina należy do rodziny rozgwiazdowatych. W sprzyjających siedliskach osiąga wysokość około 150 cm. Jej liście są bujnie zielone, całe, wąskie, długo ostre z bardzo krótką ogonką ogonkową i lekko puszyste. Kształt przypomina liść trawy. Kwiat to bardzo niepozorna plama zielonkawo-żółtego koloru. Ilość aromatów zawartych w estragonie jest ściśle powiązana z nasłonecznieniem jego siedliska. Im słoneczniejsze miejsce, tym więcej olejków eterycznych w łodygach i liściach. Nasiono estragonu to mały achen.

Estragon można uprawiać w dwóch formach, estragon rosyjski to mniej delikatna, wytrzymała roślina, która jednak nie jest tak łagodnie aromatyczna jak druga forma, tzw. estragon francuski lub niemiecki. Jednak estragon francuski również dobrze rośnie w naszym kraju. Trzeba go wcześniej uprawiać w szklarni lub w pomieszczeniu, a następnie uprawiać go wyłącznie jako roślinę jednoroczną.

Estragon charakteryzuje się słodko gorzkim, ostrym smakiem i pikantnym aromatem, przypominającym lukrecję.

Estragon jest najczęściej używany w kuchni francuskiej, zwłaszcza jako przyprawa do sałatek, w omletach, zupach, dziczyźnie, specjalnościach z jagnięciny i ryb oraz daniach z owoców morza. Świetnie sprawdza się także w przypadku drobiu. Dobrze komponuje się także z fasolą, groszkiem czy ziemniakami. Jest też szeroko dodawany do marynowanych warzyw. Stosuje się go sporadycznie i w bardzo małych dawkach w deserach i koktajlach, gdzie nadaje mu wyrazisty charakter.

Estragon jest integralną częścią musztardy Dijon i sosu Béarnaise. Stosuje się go także do przygotowania octu estragonowego, który ma przyjemnie gorzki aromat.

Estragon nie jest jednym z ziół, które można przechowywać w lodówce przez długi czas. Jego liście szybko żółkną i gniją, dlatego są również suszone lub mrożone. Można go także użyć do przygotowania naparu w oleju.

Estragon dodaje się do dania tuż przed gotowaniem.

Estragon był wcześniej używany jako antidotum na ukąszenia węży i inne trucizny. Używano go także do usuwania pasożytów z organizmu. Mówi się, że jeśli estragon nie jest regularnie rozrywany, jego poszczególne rośliny uduszą się ze sobą. Jego łacińska nazwa rodowa Artemisia pochodzi od bogini Artemidy, która była opiekunką dziewic. Nazwa została nazwana najprawdopodobniej dlatego, że niektóre gatunki tego rodzaju mają skutki niepowodzeniowe. Nazwa gatunkowa dracunculus oznacza mały smok. Istnieją dwa wyjaśnienia, jedna z nich twierdzi, że jest to spowodowane rozgałęzionym systemem korzeniowym przypominającym smoka. Według drugiej teorii wynika to z kształtu liści, które przypominają języki smoka. Estragon jest również używany w medycynie i medycynie ludowej od czasów starożytnych do łagodzenia skurczów, stymulowania trawienia i produkcji żółci. Jego olejki eteryczne są również wykorzystywane w likierach.