Galgan jest podobny smakowo do imbiru, ale jest bardziej aromatyczny i mniej pieprzny. Kolor kłączy galangan to żółtoszary, z którego rosną sztywniejsze boczne pędy różowe do czerwonoczerwonego. W porównaniu z imbirem jest bardziej subtelny i ma grubszą, bardziej złożoną powierzchnię.
Świeży galangal ma charakterystyczny smak i aromat podobny do imbiru, a przy dłuższym przechowywaniu nabiera łagodniejszego, niemal cynamonowo-słodkiego podtekstu. Z czasem staje się drzewny, ale długo utrzymuje się w przechowywaniu (zmienia się tylko smak). Najlepiej przechowywać go w mikrotene woreczku w lodówce, gdzie utrzymuje się przez 2-3 tygodnie.

Galgan jest szeroko stosowany na Dalekim Wschodzie. Jest najpopularniejszą przyprawą, szczególnie w Tajlandii i Indonezji. Używa się go w zupach i potrawach warzywnych, ale także w kurczaku i jagnięcinie, sosach z mleka kokosowego oraz owocach morza.
Świeży galangan obiera się podobnie jak imbir, a następnie zetara lub kroi na cienkie plastry lub delikatne frytki wielkości zapałki (julienne).

Galgan uprawia się głównie w Indiach, Indonezji, Malezji i Tajlandii. W średniowieczu był również szeroko stosowany w Europie, nie tylko jako przyprawa, ale także do celów farmaceutycznych.
Ma korzystny wpływ na wzdęcia, utratę apetytu i biegunkę. Zaleca się go przeciw bólowi zęba i gorączce. Przypisuje się mu również znaczące efekty afrodyzjakalne.