Kiedy mówimy o ostrej papryce, większość z nas myśli o tej odmianie, czasem popularnie nazywanej pieprzem cayenne. Jednak to określenie jest bardzo nieprecyzyjne, ponieważ mają one właściwie tylko tę ostrość wspólną z pieprzem.

Owoc ‘cayenne hot pepper’ ma średnicę około 2 cm u podstawy i długość około 10 cm. Jest wąsko spiczasty i zwykle lekko zakrzywiony. Dostępne są zarówno w kolorze zielonym, jak i czerwonym. Skórka ostrych papryczek jest bardzo twarda, nieprzepuszczalna i dobrze chroni owoc przed odsunięciem. Dlatego przy prawidłowym przechowywaniu papryczki ostre pozostają świeże przez długi czas.

Ostrość pepperoni cayenne waha się od 30 000 do 50 000 jednostek ostrych papryczek Scoville (SHU), co jest stosunkowo łagodną ostrością w porównaniu z innymi rodzajami ostrych papryczek.

Papryka jest bardzo popularna do przygotowywania różnych zimnych i ostrych sosów, past i przypraw. Pasta sambal z papryczek chili, czosnku, cebuli, szalotki, soli, octu i cukru jest znana – często używana jest w Indonezji, Malezji, Sri Lance i RPA. Używa się jej jako przyprawy, dip lub dressing.

Inną popularną pastą jest tzw. Harissa. Harissa, czyli mieszanka papryczek chili i czosnku, typowa dla Afryki Północnej, zwłaszcza Maroka, Tunezji i Algierii. Czasami dodaje się także inne składniki – kolendra, oliwę z oliwek, pomidorowe jabłka, kminek i inne. Najczęściej używa się jej do aromatyzowania potraw.

Często stosuje się połączenie papryczek chili i kolendry, które doskonale uzupełnia i “dopasowuje” się do ich smaku i wyrazistości.

Papryczki chili nigdy nie powinno się spożywać w całości – mogą nawet poważnie uszkodzić układ pokarmowy!

Czerwone odmiany papryczek chili są bogate w witaminę C i karoten, niektóre witaminy z grupy B, magnez i żelazo.
Papryczki żółte i zielone (niedojrzałe) mają znacznie niższą zawartość witamin. Papryczki chili pochodzą z kontynentu amerykańskiego, zwłaszcza Ameryki Południowej, gdzie ich uprawa i stosowanie są udokumentowane już około 7500 p.n.e. Po odkryciu przez hiszpańskich kolonizatorów bardzo szybko rozprzestrzeniły się na inne tropikalne i subtropikalne części świata, więc oprócz Ameryki Południowej i Środkowej można je znaleźć także w Indiach, Chinach, Japonii, Wietnamie i Afryce. Są również szeroko stosowane na Bałkanach. Są używane jako potrawa, przyprawa i lekarstwo. Ich lecznicze działanie opisano już w XV wieku podczas wypraw Krzysztofa Kolumba.