Najczęściej ma jasnozielony do żółtego koloru, słodkobiały, u niektórych gatunków różowo-czerwony miąższ podobny do grejpfruta, ale bez nasion lub tylko z drobnymi nasionami. Skórka jest gruba, gęsta, błyszcząca i porowata na powierzchni, biała i gąbczasta bliżej miąższu. Pod względem smaku najbardziej przypomina łagodniejszą, słodszą grejpfruta, bez goryczy lub tylko lekko gorzki. Jednak puste kawałki pokrywające poszczególne kawałki są gorzkie i nie są spożywane. Odmiana nam roi pochodzi z Wietnamu i jest orzeźwiająca, lekko zwijana i gorzka. Odmiana miodowego pomelo uprawiana jest w południowo-wschodnich Chinach, dostępna na rynku tylko od listopada do marca. Nie zawiera nasion, jest bardzo soczysta, delikatna i ma charakterystyczny miodowy aromat. Ma słodki, lekko nakręcony smak.

Zdrowe pomelo powinno mieć błyszczącą skórę, elastyczną, ale jędrną w dotyku. Wytrzyma długie przechowywanie, zwłaszcza w chłodniejszych warunkach.

Miąższ jest spożywany surowy, przerabiany na sok, mieszane napoje i dodawany do sałatek owocowych i warzywnych. Skórka używana jest do przygotowywania marmolady, kandyzowana w cukrze lub maczana w czekoladzie. Często używana jest także w kuchni chińskiej do przygotowywania gorących dań, a także do skórki innych owoców cytrusowych – najczęściej w słodkich zupach deserowych. Na Filipinach plasterki mielu się solą przed spożyciem, a połączenia z mięsem, solą, owocami morza lub ziołami są tu bardzo popularne i smaczne.

Jak wszystkie owoce cytrusowe, jest bogaty w witaminę C, magnez, wapń, miedź i inne pierwiastki śladowe.
Pochodzi z Azji Południowo-Wschodniej, uprawiana w USA, Chinach, południowej Afryce, Meksyku i Syrii.