Z Tybetu rabarbar przybył do dorzecza Wołgi (wówczas zwanej Rha), a stamtąd pielgrzymi zwani barbarosem przywieźli go do Europy – od nich podobno otrzymał łacińską nazwę. Na początku XIX wieku rabarbar stał się popularny wśród Anglików, a potem Amerykanów. Nakładali kawałki rabarbaru na pikantne ciasta. Włosi zaczęli produkować rabarbarowy aperitiw Rabarbar. Niemcy zaczęli następnie przygotowywać dżemy rabarbarowe (z mieszanką imbiru i malin) zwane Holsteiner Blut (Krew Holsztynska). W naszych warunkach klimatycznych rabarbar zbiera się od kwietnia do połowy czerwca i najlepiej rozwija się w sadach w cieniu drzew. "Duża część rabarbaru importowana jest do Czech z Niemiec." Jeśli klient potrzebuje go już w marcu, na przykład, można przetransportować rabarbar z Holandii. Jednak tutaj zapłacą znacznie więcej, ponieważ cena wynosi około 200 CZX/kg" – opisuje Marek Řondík z Titbit.

W naszym kraju rabarbar przygotowuje się głównie słodko, więc oprócz tradycyjnych ciast i bułeczek istnieją także przepisy na galaretkę lub bułeczki. Podobnie jak w przypadku typowych przepisów rabarbarowych z innych krajów, na przykład w Wielkiej Brytanii używa się go do przygotowania tradycyjnego słodkiego ciasta zwanego crumble. Ten słodki przysmak powstał podczas II wojny światowej, gdy mąka i inne składniki były racjonowane i nie było ich wystarczająco dużo do przygotowania ciasta. Dlatego owoce były po prostu posypywane kruskiem i pieczone. Do dziś to ciasto przygotowuje się także z jabłek, jeżyn lub brzoskwiń. Można jednak znaleźć także przepisy na rabarbarowe risotto lub słone przygotowania z tego warzywa, które później można wykorzystać jako dodatek do pieczonego mięsa.

Rabarbar jest bogaty w witaminy z grupy B, zwłaszcza B3 lub niacynę. Dzięki niemu organizm wykorzystuje energię, kontroluje poziom cukru we krwi i pomaga obniżać poziom cholesterolu. Na koniec, wzmacnia także ogólną witalność i mechanizmy obronne organizmu. Zawiera także kwas foliowy, który jest ważny dla krewowania i prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego. Zawiera także kwas pantotenowy, który jest ważny dla zdrowej skóry i włosów. Dzięki zawartości potasu, spożycie rabarbaru sprzyja wydalaniu wody z organizmu. Jest bogaty w magnez, mangan i wapń. Jest bogatym źródłem błonnika, który oczyszcza organizm ze szkodliwych substancji i eliminuje zaparcia. Pomaga także w walce z nadwagą, ponieważ wiąże tłuszcze.

Kwaśny smak rabarbaru jest spowodowany dużą zawartością kwasu szczawiawiowego – kwasu szczawiowego i jego soli szczawianowych, które są toksyczne dla organizmu w większych ilościach. Większość kwasu znajduje się w ich liściach – dlatego nie należy ich w ogóle jeść. Im później zerwiesz rabarbar wiosną lub latem, tym więcej go zawiera. Podczas przetwarzania rabarbaru w kuchni zaleca się podgrzanie łodyg rabarbaru na tyle, aby zmniejszyć zawartość wspomnianego kwasu. Spożywając owoce z większą ilością szczawinów, pojawiają się skutki uboczne w organizmie, a przede wszystkim zaburzona jest równowaga jonowa wapnia. Ponadto wapń jest wypompowywany z organizmu, co powoduje inne zaburzenia funkcji nerek. Osoby cierpiące na problemy z nerkami lub problemy z pęcherzem nie powinny więc jeść go w dużej mierze. Osoby z uszkodzonymi nerkami lub podatne na kamienie nerkowe nie powinny w ogóle jeść rabarbaru.

Niektórzy dentyści ostrzegają również przed nadmiernym spożywaniem kryształków, ponieważ mogą one mieć negatywne skutki dla zębów. Jednak dotyczy to szczególnie surowych ogonków ogonkowych. Może to również być szkodliwe dla pacjentów z kamieniami żółciowymi.