Tylko kłącz, często błędnie nazywany korzeniem imbiru, jest używany z prawdziwego imbiru. Jego smak jest bardzo charakterystyczny, aromatyczny, lekko owocowy do cytrusowego i słodko pikantny (w większych ilościach może być też bardzo ostry). Kłącz powinien mieć kolor szarobiały do żółtobrązowego i być jędrny w dotyku. Tworzy stosunkowo skomplikowane kształty przypominające silne, zaokrąglone korzenie, miąższ jest jasnożółty, soczysty, zdrewniały w starszych kłączach.
Imbir zmienia swój smak w zależności od rodzaju przygotowania i wieku kłącza. Najlepszym sposobem na zachowanie smaku jest dodanie go do dania na koniec gotowania. Ponadto smażony imbir smakuje inaczej niż gotowany imbir, dlatego należy obchodzić się z tą przyprawą ostrożnie i celowo. Najlepiej przechowywać kłącza imbiru w lodówce, owinięte w ręcznik papierowy i szczelnie zamknięte w mikrotene-woreczku. Imbir przechowywany w ten sposób pozostanie świeży przez kilka tygodni.

Imbir to typowa przyprawa Dalekiego Wschodu. Suszony imbir jest częścią mieszanki przypraw curry i świetnie komponuje się z jagnięciną
i drobiem, rybami i owocami morza. Często używany jest także w kuchni brytyjskiej. Jest powszechnym składnikiem słodkich potraw – piernika, krojonych ciast, ryżu mlecznego, sałatek owocowych i owocowych deserów.

Na przykład marynowane jedzenie jest z sushi, kandyzowane jest używane w deserach jako lekko przyprawiony owoc.

Świeży imbir najpierw zdziera się ze skórki, ale tylko w miejscach, które będą przetwarzane. Następnie może być starty lub cienko krojony. Często kroi się go także na cienkie kawałki, mniej więcej wielkości zapałki, jak warzywo julienne.

Obecnie imbir uprawia się głównie w Indiach, Indonezji, Chinach, Japonii, Australii, Ameryce Południowej i Nigerii.
Herbata imbirowa jest stosowana w medycynie alternatywnej w leczeniu reumatyzmu, bólu mięśni lub przeziębień. Imbir pobudza apetyt, wspomaga trawienie i łagodzi skurcze żołądka.