Owoce eliptyczne lub zaokrąglone, do 5 kg, otwierające się trzema do czterema zaworami. Nasiona ułożone w rzędach otoczone są soczystym, miękkim, kremowym, żółtawym do czerwonawego miąższu. Skórka jest gruba, zielona do zielonkawo-żółta, u niektórych gatunków brązowawa, pokryta grubymi, kolczastymi naroślami. Z owocu unosi się intensywny zapach, przypominający zepsutą cebulę.
Dojrzały durian można rozpoznać po charakterystycznym zapachu, a także po tym, że zaczyna pękać wzdłużnie. Smak duriana jest naprawdę pyszny, bardzo specyficzny, owocowo-pikantny i lekko podobny do migdałów. Miąższ mięsisty do kremu częściowo przypomina wanilię, częściowo cebulę. Pomimo nieprzyjemnego zapachu, owoce są bardzo popularne.

W regionie monsunowym Azji durian używany jest do przyprawiania różnych pikantnych i słodkich przysmaków, w tym lodów, ciasteczek, koktajli, a nawet cappuccino. Jednak głównie spożywa się go samodzielnie w formie surowej i w różnych mieszankach, takich jak sól, ocet i cebula. Znany jest także z przygotowywania z cebulą i przyprawami chili, więc służy jako dodatek. Gotowane, pieczone lub smażone nasiona są również jadalne.
Durian można kupić w stanie oskórowanym. Należy go spożywać natychmiast po otwarciu. Można go spożywać przed pełną dojrzałością, gdy miąższ jest bardziej kruchy, jędrny i mniej aromacyjny. W przypadku całych owoców jakość jest rozpoznawana przez łodygę – wysycha w starszych owocach.

Zawiera dużo cukru, witaminy C, białka i tłuszczów. Durian uważany jest za największy przysmak owocowy w Azji Południowo-Wschodniej i nazywany królem owoców. Wiele gatunków zwierząt również żywi się nim, nawet mięsożerne tygrysy. Jednak jego zapach jest tak intensywny, że oficjalnie zakazuje wnoszenia duriana do hoteli i samolotów w regionach
upraw. Rośnie wyłącznie w Azji. Pochodzi z Indonezji, Malezji i Brunei, rośnie w tropikalnych lasach deszczowych Indonezji, południowych Indii i Tajlandii. Forma tajska jest mniej aromatyczna i słodsza.