Rambutan to kulisty lub owalny, zielonkawo-różowy do karmazynowo-czerwony owoc o długości 3–6 cm, pokryty długimi miękkimi kolcami, które w starszych owocach czernią od końcówek. Pod twardą, lecz delikatną, skórzastą skórką, podzieloną na trzy części, znajduje się soczyste, szklisto-żółto-białe miąższ o przyjemnym słodko-kwaśnym, aromatycznym smaku. W środku owocu zwykle znajduje się owalne, błyszczące brązowe nasiono o wielkości 2–3 cm. Owoc jest bardzo podobny do liczi pod względem wyglądu i smaku, co jest bardziej wyraźne w rambutanie.
Owoce zachowują najlepszą jakość podczas zbioru z gałązkami i pozostają na nich tak długo, jak to możliwe. Owoce są wrażliwe na siniaki i uszkodzenia oraz mają stosunkowo krótki okres przydatności do spożycia.

Najczęściej spożywany jest świeży, jest spektakularnie częściowo obierany od atrakcyjnej skórki. W świeżym stanie może być używany w sorbetach, sałatkach owocowych, do przygotowania lekkich deserów, w puddingach ryżowych, galaretkach i dżemach. Miąższ można także dodawać do mięsa w mieszankach słodko-kwaśnych oraz liczi, co nadaje potrawie egzotyczny charakter.

Nazwa rambutan pierwotnie oznacza “owłosiony”, co opisuje jego egzotyczny wygląd. Zawiera dużą ilość witaminy C. Oprócz miąższu, nasiona, które zawierają wysoką zawartość tłuszczów roślinnych i kwasów, są również jadalne. Surowe może być trujące, ale pieczone lub gotowane są uważane za wielki przysmak. Pochodzi z Malezji, uprawiane jest także w innych tropikalnych częściach Azji – na Filipinach, w Indonezji, Wietnamie i Tajlandii. Ostatnie trzy kraje są również największymi eksporterami, a ze względu na zróżnicowany klimat dostępność rambutanu jest niemal całoroczna. Różne części drzewa wykorzystywane są w medycynie i produkcji barwników.