Rozmaryn to zimozielony, niski krzew w ojczyźnie, osiągający około dwóch metrów. Jego sztywne, wąskie, niemal igiełkowe liście służą jako przyprawa. Kolor liści jest ciemnozielony na powierzchni, biały na odwrotnej stronie. Kwiaty są wargowiate, jak u innych gatunków z rodziny psiankowatych. Ich kolor to biały, jasnoróżowy lub jasnoniebieski i pachną bardzo intensywnie. Zapach całej rośliny przypomina żywicę, kamforę i kadzidło. W naszych warunkach rozmaryn jest trudny do uprawy na zewnątrz, można go uprawiać latem w ogrodzie, ale zimą trzeba go przenieść do wnętrza lub do szklarni. Można go jednak używać jako rośliny doniczkowej, które również dobrze się kształtują.

W kuchni można używać zarówno liści, jak i kwiatów, a także lekko zdrewniałych gałązek. Liście są częścią przypraw prowansalskich, ale mają też szerokie zastosowania, na przykład do przygotowywania mięsa, tradycyjnie baraniny i jagnięciny, ale także do innych rodzajów, w tym ryb. Świetnie sprawdza się w sosach pomidorowych, pieczonych ziemniakach i masle ziołowym, a także w grillowanych warzywach. Rozmaryn może być również zaparzony olejem lub octem.

Kwiaty można kandyzować i użyć do dekoracji słodkich potraw. Rozdrobnione cukrem można je dodać do kompotu, nadając mu nietypowy aromat. Gałązki można używać do nabijania patyczek, a także palić pod grillowanym mięsem, co przenosi część aromatu do dania.

Rozmaryn pochodzi z basenu Morza Śródziemnego. Wcześniej uważano, że wyostrza pamięć, dlatego stał się symbolem wierności między kochankami. W innych miejscach palono go w pokoju, gdzie leżał chory, aby oczyścić powietrze. W czasach dżumy rozmaryn noszono w pustym uchwieści patyka lub w sakiewce na szyi, aby można było go wyczuć podczas spaceru po zainfekowanym terenie. Rozmaryn często umieszczano w pralni, która przyjemnie pachniała, ale także wypędzała z niej ćmy. W medycynie stosuje się go do wspomagania krążenia krwi, w leczeniu reumatyzmu lub zapalenia w jamie ustnej.