Oregano można rozpoznać po twardym, czerwonawym pędzie, który ma mniejsze, puszyste liście, głównie o głębokim zielonym kolorze, który jednak w niektórych odmianach może być bardzo jasnozielony do żółty, a nawet biały, pstrowany lub czerwony. Oprócz oregano uprawianego w ogrodach, można też znaleźć dziką dobrą wolę, która nie zawiera nawet tak wielu substancji aromatycznych jak uprawiane odmiany.

Zapach i smak oregano są bardzo podobne do majeranku, który jest szeroko stosowany i uprawiany w naszym kraju. W porównaniu z nim oregano jest jednak nieco mniej słodkie, a jego aromat jest silniejszy.

Użycie oregano nie ogranicza się tylko do kuchni włoskiej – może znaleźć miejsce tam, gdzie najczęściej używamy majeranku, ale także w wielu innych miejscach. Oregano można łączyć z warzywami, rybami i wszystkimi rodzajami mięsa. Świetnie komponuje się z tłustymi mięsami, mielonym mięsem lub jagnięciną i baraniną. Bardzo tradycyjne, a także najbardziej znane jest jego zastosowanie w makaronach i pizzy.

Część konsumpcji to drobno posiekane świeże liście. Suszone wyszorowane liście nadają się do dłuższego przechowywania. Można je jednak także zamrozić i utrzymuje się dość długo w lodówce. Oregano jest również używane w mieszankach przypraw, np. w niektórych mieszankach chili lub w przyprawach prowansalskich.

Oregano pochodzi z stref umiarkowanych i subtropikalnych Europy i Azji. W medycynie ludowej oregano stosuje się na przykład do zwalczania stanu zapalnego jamy ustnej, nadaje się do chorób układu oddechowego, łagodzi skurcze i jest silnym przeciwutleniaczem. Barwnik zawarty w liściach był wcześniej używany do barwienia wełny owczej.