Podobnie jak w przypadku dużego bakłażana, dostępnych jest wiele interesujących kombinacji pod względem kształtu i koloru. Według kształtu można je podzielić na wydłużone i okrągłe bakłażany, a według koloru na fioletowe, pręgowane lub graffiti, białe lub zielone. Pomimo pozornej niedojrzałości, nawet niestandardowe warianty kolorystyczne są w pełni dojrzałe i po odpowiedniej grzeczeniu nie odpowiadają smakowi fioletowego bakłażana.

Na szczycie owocu młodego bakłażana znajduje się dzwonkowaty wieniec z łodygą, który, podobnie jak skórka, jest ważnym wskaźnikiem jakości owocu. Ta puszysta część owocu nie powinna wykazywać śladów pleśni i nie powinna być więdła ani nawet czerniała. Niektóre formy szczególnie dużych bakłażana mają zielone kolce na tej koronie. Prawidłowo dojrzały bakłażan nie powinien być całkowicie twardy, ale jego znaczna miękkość już wskazuje na przedojrzałość. Taki bakłażan jest już nieodpowiedni do spożycia ze względu na swoją gorycz.

Bakłażan młody to odpowiednie warzywo do przygotowywania pieczonych potraw, można go grillować, gotować lub dusić. Jednak jego obróbka termiczna musi być konsekwentna, aby rozkładać solaninę – alkaloid obecny w większości bakłażana, w tym bakłażanie. Ze względu na wysoką chłonność owoców, zaleca się pozbycie nadmiaru wody, zwłaszcza przed smażeniem, aby uniknąć nadmiaru tłuszczu w danie. Dzięki stosunkowo niskiej zawartości energii bakłażan jest

Bakłażan zawiera substancje pomagające rozkładać cholesterol oraz dużą ilość przeciwutleniaczy. Chociaż jego uprawa ma bardzo długą historię, znany był już około 500 p.n.e. W Chinach nie zawsze cieszył się popularnością, zwłaszcza w Europie. Powodem tego była znaczna gorycz wczesnych odmian, które dziś nie są już uprawiane. Ze względu na tę właściwość bakłażanowi błędnie przypisywano działanie rakotwórcze i uważano, że powoduje szaleństwo i trąd.