Zamiast łodygi znajdują się cztery sztywne, owalne działki, na drugim końcu ozdobna gwiazda bliznowa. Błyszcząca, czerwona do fioletowo-brązowej skórki (czasem) jest bardzo gruba (około 8 mm) i jędrna. Miąższ wewnątrz jest biały lub różowawy, miękki i soczysty, śliski na powierzchni, przypominający kształt mandarynki, podzielony na 4-8 segmentów, z kilkoma nasionami, które można zjeść po pieczeniu. W smaku i konsystencji przypomina brzoskwinię z lekkim posmakiem cytrusów lub winogron oraz bardzo delikatnym, karmelowym lub maślanym aromatem. Pachnie też lekko pelargoniami i różami. W owocach jest stosunkowo niewielka ilość miąższu, ale jest bardzo pyszny i przyjemnie aromatyczny aromat.
Przechowuje się go w chłodnym miejscu. Obrięta miąższa natychmiast brązowieje, gdy pojawią się pęcherze. Owoce z uszkodzoną skórką psują się bardzo szybko. Po kilku dniach przechowywania na zewnątrz, w chłodnym miejscu, miąższ może się zepsuć bez widocznych zewnętrznych śladów na skórze. Jednak jeśli skórka jest plastyczna i slastyczna, zawartość jest zazwyczaj świeża i smaczna.

Najczęściej podaje się go świeżego, jako delikatny deser. Używa się go także do produkcji soków, jest konserwowany i mrożony, a sorbetom nadaje bardzo ciekawy aromat. Jest bardzo skuteczny, gdy podaje się go schłodzony na pół przeciętej skórki.

Mangostin ma wiele właściwości leczniczych, zwłaszcza ze względu na wysoką zawartość ksantonu (żółtej krystalicznej substancji działającej przeciwko bakteriom i stanom zapalnym), a jest nawet jego największym źródłem na świecie – spośród 200 znanych ksantonów, mangin zawiera 40. Mangostin jest nazywany królową owoców w Azji Południowo-Wschodniej. Pochodzi z Indonezji, ale uprawia się go we wszystkich tropikalnych regionach, zwłaszcza w Tajlandii. Istnieje legenda o królowej Wiktorii Anglii, która oferowała wysoką nagrodę każdemu, kto przyniósł jej mangostan. Fioletowy sok ze skórki może zabarwić skórę lub tkaniny, z których trudno go usunąć.